ฉันอายุ 18 ปีกว่าๆ ย่างเข้า 19 ปีแล้ว

ชั่วขณะนี้ ฉันเพียงคิดว่า ช่วงเวลา 18 ปีที่ผ่านมาของฉันนั้นมันช่างไม่มีอะไรเลย

ฉันเรียนหนังสือมา 12 ปี  เพื่อเป้าหมายเดียว “ฉันอยากเข้าเรียนในมหาวิทยาลัยดีดี”  ฉันเพียงคิดว่า ถ้าเข้ามหาวิทยาลัยได้ ชีวิตก็จะดีเอง ฉันก็จะฉลาด เริ่ด เป็นที่เชิดหน้าชูตาของวงศ์ตระกูล ฉันจะทำงานเก่ง และอื่นๆอีกมากมาย

ซึ่ง ตอนนี้ฉันได้ไปรายงานตัวที่คณะเศรษฐศาสตร์ มศว ที่ฉันสอบตรงติด พร้อมจ่ายค่าเทอมเทอมแรกไปเรียบร้อย ทันทีที่จบ ม.6 ฉันก็มีสิทธิเต็มที่ที่จะเข้าเรียนในมหาวิทยาลัย ..อย่างที่ฉันต้องการ

ที่จริงฉันรอผลการสอบตรงคณะเศรษฐศาสตร์ ม.ธรรมศาสตร์อยู่ แต่เนื่องจากลืมจ่ายค่าสมัครสอบ GAT-PAT ครั้งสุดท้ายของรุ่น (ทำให้ฉันโดนเทศนาจากพี่ป้าน้าอาจนหูชา) ประกอบกับคะแนนที่ผ่านๆมานั้นไม่ค่อยน่าเสี่ยงเท่าไหร่  ฉันจึงต้องรีบตะครุบโอกาสที่อาจเป็นโอกาสสุดท้ายเอาไว้

ที่แน่ๆ ณ ตอนนี้ ถ้าไม่เกิดเหตุการณ์นอกเหนือความคาดหมายใดๆ                                                                                               ฉันก็จะได้เรียนในมหาวิทยาลัยดีดี อันถือว่าบรรลุเป้าหมายแรกของชีวิตอันไม่มีอะไรของฉัน

แล้วไง?..

ฉันเพิ่งตระหนักได้ว่า การเข้ามหาวิทยาลัยดีดี ไม่ได้เป็นทุกอย่างของชีวิต เข้ามหาวิทยาลัยแล้ว ชีวิตไม่ได้ดีไปกว่าเดิม ถ้าฉันยังทำตัวเหมือนเดิม

ฉันเพิ่งตระหนักได้ว่า ฉันคนเดียวเท่านั้นที่เปลี่ยนชีวิตของฉันได้ ฉันคนเดียวเท่านั้นที่จะเนรมิตความฉลาด ทักษะการคิด การใช้ภาษา การตัดสินใจ การขับรถ การวาดภาพ การปรับตัวเข้ากับคนอื่นๆในสังคม และอื่นๆอีกมากมายให้กับตัวเองได้

มหาวิทยาลัยไม่ได้ช่วยอะไรฉันเลย ถ้าฉันไม่คิดจะช่วยตัวเอง

ราวกับพบสัจธรรมของชีวิต  ทั้งที่เป็นเรื่องธรรมดาสามัญ

ดังนั้น  จากนี้ไป ฉันจะตั้งใจเรียนรู้เรื่องที่ฉันอยากรู้ด้วยตัวเอง ค่อยๆก้าวไปทีละก้าวก็แล้วกัน ฉันไม่รีบ